Als schrijver leg Dick Kooy zijn waarnemingen en observaties regelmatig vast in verslagen en blogjes. In de column probeert hij in zijn waarnemingen ook een boodschap mee te geven.
“Wat is dit een mooie kerk!” Nog maar net ben ik De Flambou binnen gewandeld om de apparatuur voor de dienst op te starten als ik verwelkomd word door deze enthousiaste constatering, welke komt van een jongedame die net iets eerder is dan ik om haar Compassion-stand op te bouwen in de hal van de kerk. “Ja, ik kom in diverse kerken en vind het heel bijzonder om de verschillen te zien.”
Ik vraag haar waar ze zoal naar kijkt, wat ze mooi vindt en wat ze allemaal al heeft gezien en voor we het weten zitten we in een gesprek waarin ik zelfs een getuigenis krijg te horen. Ze is nog maar een aantal jaren geleden tot geloof gekomen doordat ze steeds vaker mededelingen over de Alpha cursus tegenkwam en dacht dat deze terugkerende boodschap mogelijk voor haar bestemd was.
Ze nam toen een flyer die haar werd uitgereikt mee naar huis. “Deze flyer belandde eerst in het laatje, maar ik kwam deze ‘toevallig’ telkens weer tegen en besloot om de cursus te gaan volgen”, blikt ze terug. Nu heeft ze een bloeiend geloof en werkt enthousiast mee in het koninkrijk van God. Ze vertelt ook hoe het geloofsleven bij haar echtgenoot heel anders is verlopen.
“Mijn man is gelovig opgevoed en heeft het dus van huis uit meegekregen”, zo schetst ze zijn verhaal. “Maar hij móest vroeger mee naar de kerk waar het destijds behoorlijk stijfjes aan toe ging.” Dat heeft juist averechts gewerkt waardoor hij op een bepaald moment de kerk zelfs de rug heeft toegekeerd. “Ik had niks en heb nu een levend geloof en kom in diverse kerken”, zo vat ze haar leven samen en zet die naast die van haar man. “Hij had een geloof, maar doordat het geen levend geloof was is het in de loop der jaren afgestorven.” Naast het mooie kerkgebouw valt haar in De Flambou ook het warme welkom op. Ze voelt hier het levende geloof dat ze zelf ook heeft.
“Zullen we samen danken voor dit openhartige momentje?”, stel ik dan voor nadat we amper vijf minuten met elkaar hebben staan praten en terwijl de kerk zich al langzaam aan begint te vullen met bezoekers, staan wij met z’n tweeën te bidden tussen de kerkbankjes. We danken voor onze ontmoeting, de ervaring van zo’n levend geloof en de prachtige kerk waarin we dit mogen belijden.
